مقدمه و هدف: اعتماد به نفس رکنی اساسی در سلامت روان محسوب می شود که بر عملکرد انسان، به خصوص عملکرد شغلی او تاثیر می گذارد. متاسفانه گروه زیادی از پرستاران به دلایل مختلف از جمله؛ تشویق به فرمانبرداری، نامشخص بودن شرح وظایف و... فاقد اعتماد به نفس کافی و لازم هستند. این مشکل در زنان به دلایل فرهنگی و اجتماعی از شدت و شیوع بیشتری برخوردار است. با توجه به مطالب فوق و از آنجا که تاکنون در زمینه روشهای اصلاح این مشکل تحقیقات چندانی صورت نگرفته است، این پژوهش با هدف تعیین تاثیر آموزش ابراز وجود بر میزان اعتماد به نفس دانشجویان دختر دانشکده پرستاری و مامایی بوشهر انجام شد.مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی در سال 1380 از بین کلیه دانشجویان پرستاری دختر (80 نفر) دانشکده پرستاری و مامایی بوشهر، بر اساس نمونه گیری مبتنی بر هدف تعداد 22 دانشجو که دارای حداقل اعتماد به نفس بودند انتخاب گردیده و پس از همتاسازی به طریق تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. آموزش ابراز وجود به گروه آزمایش ارایه شد، در حالی که گروه کنترل، آموزش خاصی ندیدند. از پرسشنامه اعتماد به نفس کوپر اسمیت پس از تایید روایی و پایایی آن جهت سنجش اعتماد به نفس، به صورت پیش آزمون – پس آزمون استفاده گردید. در این پژوهش از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری تی مستقل، تی زوجی و همبستگی پیرسون استفاده شد.یافته ها: نمره میانگین اعتماد به نفس در گروه آزمایش به طور معنی داری از 7.18 با انحراف معیار 3.06 با 11.36 با انحراف معیار 10.23 افزایش یافت (P<0.05). این تغییرات در گروه کنترل معنی دار نبود. همچنین بین افزایش اعتماد به نفس با متغیرهای دموگرافیک، جز در متغیر درآمد خانواده (r=0.63) همبستگی معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: آموزش ابراز وجود تاثیر زیادی بر بهبود و ارتقا اعتماد به نفس گروه آزمایش داشت که با توجه به فراگیر بودن مشکل کمبود اعتماد به نفس و لزوم یافتن روشهای مقابله با آن، توصیه می شود تحقیقات بیشتری در آینده بر روی گروههای دیگر پرستاران، به خصوص مردان انجام شود.

پژوهش حاضر با هدف مقایسه توانایی ابراز وجود در دانش آموزان با توجه به شیوه های فرزندپروری والدین آنها و بررسی تاثیر برنامه های ابراز وجود در دانش آموزان انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه اول دبیرستان شهر تهران در سال تحصیلی 84-85 بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای 405 دانش آموز در قسمت اول پژوهش شرکت کردند. از میان این افراد، 40 دانش آموز نمونه همگن برای شرکت در دو گروه آزمایش و کنترل مربوط به مطالعه نیمه آزمایشی قسمت دوم پژوهش در نظر گرفته شدند. برای جمع آوری داده ها، از دو پرسشنامه ابراز وجود 40 سوالی و پرسشنامه 76 سوالی شیوه های فرزندپروری استفاده گردید. طرح پژوهش در قسمت اول علی - مقایسه ای و در قسمت دوم، پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل در نظر گرفته شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که بین میزان توانایی ابراز وجود دانش آموزان با توجه به روش فرزندپروری در خانواده آنها تفاوت وجود دارد. همچنین آموزش برنامه های ابراز وجود توانایی ابراز وجود دانش آموزان با نمره ابراز وجود پایین که در جلسات آموزشی شرکت کردند را افزایش می دهد.

مقدمه: ابراز وجود، یکی از مهارت های زندگی است که باعث افزایش عزت نفس، بیان منطقی افکار و احساسات، کاهش اضطراب، بهبود مهارت های ارتباط اجتماعی و ملاحظه حقوق دیگران و در عین حال گرفتن حق خود و در نهایت افزایش میزان رضایت از زندگی و شادکامی می شود.هدف: پژوهش حاضر، با هدف تعیین تاثیر گشتالت درمانی (Gestalt therapy) بر ابراز وجود دانشجویان پرستاری انجام شد.روش کار: این پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی با طراحی دو گروهی قبل و بعد از مداخله است. از میان 80 دانشجوی پرستاری مشغول به تحصیل در دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد در سال تحصیلی 93-1392 که در بدو ورود به دوره کارآموزی در عرصه بودند، کلیه افرادی که نمی توانستند ابراز وجود کنند، به تعداد 36 نفر با استفاده از پرسشنامه ابراز وجود (ASA) Adolescence Self-Assertiveness جدا شده و از این افراد تعداد 24 نفر که واجد معیارهای ورود به مطالعه بودند به صورت تصادفی و مساوی در گروه آزمون و شاهد جایگزین شدند. گروه آزمون طی 8 جلسه، بصورت یک جلسه دو ساعته در هفته، تحت آموزش گروهی گشتالت درمانی قرار گرفت. در حالیکه گروه شاهد مداخله ای دریافت نکرد. پس آزمون بلافاصله بعد از آموزش با همان پرسشنامه انجام شد و تجزیه و تحلیل داده ها با مقایسه میانگین و انحراف معیار نمرات و آزمون تی زوجی و تی مستقل انجام گرفت.نتایج: در گروه آزمون میانگین نمرات ابراز وجود بعد از مداخله نسبت به قبل به طور معناداری افزایش یافت (P=0.001). میانگین نمرات ابراز وجود در گروه شاهد قبل و بعد از آزمون افزایش معنادار نداشت(P=0.4). مقایسه اختلاف میانگین نمرات ابراز وجود قبل و بعد از مداخله در گروه آزمون با گروه شاهد معنادار بود (P<0.005).نتیجه گیری: یافته های این پژوهش، گشتالت درمانی را بر افزایش میزان ابراز وجود موثر می داند. از این رو با توجه به این نتایج می توان پیشنهاد نمود که از درمان فوق به صورت انتخابی به عنوان یک شیوه روان درمانی در جهت مولفه های ناکارآمد در ابراز وجود استفاده شود.

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آموزش ابراز وجود بر اضطراب اجتماعی، اکتساب سرویس چکشی والیبال و ابراز وجود در دانش آموزان هنرستانی می باشد. جامعه آماری این تحقیق دانش آموزان پسر هنرستان های فنی نواحی چهارگانه شهرستان اهواز می باشند. از بین 300 نفر نمونه اولیه که به صورت تصادفی چند مرحله ای گزینش شده بودند، 60 نفر که ابراز وجود کمتری داشتند، انتخاب شدند و در چهار گروه 15 نفری گمارده شدند. گروه 1 (گروهی که هم ابراز وجود و هم سرویس چکشی والیبال را فرا گرفتند)، گروه 2 (گروهی که فقط سرویس چکشی والیبال را فرا گرفتند)، گروه 3 (گروهی که فقط ابراز وجود را فرا گرفتند)، گروه 4 (گروهی که هیچ گونه آموزشی را فرا نگرفتند). ابزارهای مورد استفاده عبارتند از: مقیاس خودگزارشی مداد کاغذی ابراز وجود  (ASRI)، مقیاس اضطراب اجتماعی با دو خرده مقیاس، اجتناب و پریشانی اجتماعی (SAD) و ترس از ارزیابی منفی (FNE) و آزمون سرویس والیبال ایفرد. طرح پژوهش آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون می باشد. نتایج تحلیل فرضیه ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس نشان داد که آموزش ابراز وجود باعث افزایش ابراز وجود، اکتساب سرویس چکشی والیبال و کاهش اضطراب اجتماعی می شود. نتایج این پژوهش موثر بودن آموزش ابراز وجود را در افزایش جسارت ورزی، اکتساب سرویس چکشی والیبال و کاهش اضطراب اجتماعی نشان می دهد.

این پژوهش با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی، توانمندسازی و شادکامی بر ابراز وجود معلمان مدارس شهرستان اصفهان اجرا شد. روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری آن معلمان ابتدایی شهر اصفهان بودند، که از میان آنان 100 نفر از طریق نمونه گیری خوشه ای دو مرحله ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه خودابرازی بزرگسالان (گی، هالندورث و گالاسی، 1975)، مقیاس توانمندسازی (اسپریتزر، 1995)، مقیاس خودکارآمدی عمومی (شوارتزر و جروسالم، 1995)، و پرسشنامه شادکامی آکسفورد (آرگایل و لو، 1989) بود. در تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد که تمام متغیرهای مورد بررسی با همدیگر ارتباط معناداری دارند (P<0.01). همچنین، با بررسی میزان ارتباط متغیر ابراز وجود با سایر متغیر ها مشخص شد، اگر همه متغیرها وارد معادله شوند، خودکارآمدی و شادکامی رابطه معنی داری با ابراز وجود دارند، ولی توانمندسازی رابطه معناداری با ابراز وجود ندارد.

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه ابراز وجود و سازگاری فردی ـ اجتماعی در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد مسجد سلیمان بود. بدین منظور، 336 دانشجوی دختر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای از بین رشته های موجود در این دانشگاه، انتخاب و با دو پرسشنامه ابراز وجود و سازگاری فردی ـ اجتماعی، مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها به روش رگرسیون چند متغیری نشان داد که بین ابراز وجود و سازگاری فردی دانشجویان دختر و خرده مقیاس های آنها، همچنین بین ابراز وجود و سازگاری اجتماعی دانشجویان و خرده مقیاس های آنها، رابطه ای مثبت وجود دارد.

مقدمه: برخورداری از مهارت های زندگی نظیر مهارت ابراز وجود، توانایی های روانی- اجتماعی افراد را بهبود بخشیده و باعث افزایش عزت نفس می شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت ابراز وجود بر عزت نفس دانش آموزان دختر سال اول دبیرستان های شهر تهران صورت گرفت.روش ها: مطالعه نیمه تجربی حاضر بر روی 80 دانش آموز دختر سال اول دبیرستان شهر تهران صورت گرفت. روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای بود. ابتدا پرسشنامه عزت نفس کوپراسمیت توسط 410 دانش آموز منتخب تکمیل گردید سپس از میان آنان 80 دانش آموزی که نمره عزت نفس آنان کمتر از سطح متوسط به دو گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. سپس، 8 جلسه آموزش 2 ساعته به روش گروهی برای دانش آموزان گروه مداخله اجرا شد و دو هفته پس از پایان برنامه آموزشی مجددا پرسشنامه عزت نفس کوپراسمیت توسط دانش آموزان هر دو گروه آزمایش و شاهد تکمیل گردید و عزت نفس دو گروه مقایسه گردید. تحلیل داده ها در محیط نرم افزاری SPSS v.16 با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد اکثر (93%) واحدهای مورد پژوهش دارای دو والد بودند و تنها 5% دانش آموز تک فرزند خانواده بودند. همچنین نتایج نشان دادند که بین عزت نفس دانش آموزان گروه مداخله که مهارت ابراز وجود را آموزش دیده بودند و دانش آموزانی که این آموزش را ندیده بودند تفاوت آماری معنی داری وجود دارد. آزمون تی مستقل قبل از مداخله بین میزان عزت نفس دانش آموزان دو گروه مداخله و شاهد تفاوتی نشان نداد، اما در گروه مداخله بعد از مداخله نسبت به قبل از مداخله از 27.57±3.08 به 34.23±5.91 افزایش یافت که این تفاوت از نظر آماری معنی داری بود (P>0.05). همچنین بین ابعاد عزت نفس دانش آموزان تفاوت معنی داری وجود داشت که بالاترین رتبه مربوط به بعد تحصیلی و پایین ترین رتبه مربوط به بعد اجتماعی بود.نتیچه گیری: با توجه به یافته های مطالعه حاضر، ارائه خدمات مشاوره ای و آموزش مهارت های زندگی نظیر مهارت ابراز وجود به شیوه کارگاهی، به منظور افزایش عزت نفس دانش آموزان ضروری به نظر می رسد تا علاوه بر افزایش دانش، منجر به بهبود مهارت های زندگی و درنتیجه ارتقا سلامت روان آنان گردد.

سابقه و هدف: احساس غربت وضعیت پیچیده شناختی، انگیزشی و هیجانی بوده که در پی انتقال فرد به محیط جدید در وی به وجود می آید و بنظر می رسد با کاهش مهارت های جرات ورزی همراه باشد. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش ابراز وجود بر کاهش احساس غربت دانشجویان دختر بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه مداخله ای بصورت قبل و بعد همراه با گروه کنترل انجام شد. از 249 دانشجوی دختر سال اول دانشگاه 96 نفر دچار احساس غربت تشخیص داده شدند که از میان آنان تعداد 60 دانشجو به شیوه تصادفی ساده انتخاب و در گروه های مداخله و کنترل جای گرفتند. اطلاعات توسط پرسشنامه احساس غربت (ارچر و همکاران) که دارای 30 عبارت، در مقیاس پنج درجه ای لیکرت 1تا 5 می باشد و همچنین توسط پرسشنامه محقق ساخته شامل اطلاعات دموگرافیک جمع آوری گردید. نمرات پیش آزمون در 2 هفته اول ورود به خوابگاه جمع آوری گردید. افراد گروه مداخله در یک برنامه آموزشی 90 دقیقهای به مدت 12 جلسه شرکت نمودند و نمرات پس آزمون در جلسه آخر آموزش تقریبا سه هفته پس از سنجش اولیه جمع آوری گردید. داده ها با آزمون من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نمره احساس غربت دو گروه آزمایش و کنترل در پیش آزمون تفاوت معنی داری نداشت اما با ارایه روش جرات ورزی نمرات پس آزمون در گروه مداخله بطور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود. همچنین دو مولفه احساس غربت یعنی دلبستگی به خانه و ناراضی بودن از دانشگاه در مرحله پیش آزمون تفاوت معنی دار نداشت ولی پس از اجرای برنامه آموزشی هر دو مولفه در گروه مداخله بطور معنی داری بالاتر بود.استنتاج: نتایج مطالعه نشان داد که آموزش ابراز وجود می تواند در کاهش مشکلاتی که بعد از انتقال فرد به محیط دانشگاه و خوابگاه به وجود می آید موثر باشد.

سابقه و هدف: افسردگی بعد از زایمان سلامت مادر را به خطر انداخته و بر ارتباطات اجتماعی وی و تکامل نوزاد اثرات منفی دارد، از طرفی ابراز وجود بخشی از مهارت های زندگی است که در بهبود افسردگی نقش دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر ابراز وجود بر افسردگی بعد از زایمان انجام گردید.مواد و روش ها: این مطالعه به روش نیمه تجربی در بیمارستان فاطمه الزهرا (س) نجف آباد انجام شد. تعداد 60 نفر به روش نمونه گیری در دسترس، از بین مادران با 8-4 هفته بعد از زایمان انتخاب شدند. سپس مادران به روش تخصیص تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. در گروه مورد، مداخله انجام شد. میزان افسردگی مادران هر دو گروه قبل و یک ماه بعد از مداخله با پرسش نامه استاندارد بک بررسی گردید. داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل، تی زوجی وکای دو در سطح معنی داری P£0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین امتیاز افسردگی مادران گروه مورد، قبل (7.1±32.7) و بعد از مداخله (6.7±21.8) کاهش معنی دار داشت (P<0.001). مقایسه میانگین امتیاز افسردگی بعد از مداخله بین گروه مورد (6.7±21.8) و شاهد (6.0±31.7) نشانگر تفاوت معنی دار بود (P=0.01) ولی قبل از مداخله بین دو گروه تفاوت معنی دار نبود (P=0.4). میانگین امتیاز افسردگی در گروه شاهد قبل و بعد از مداخله تفاوت معنی دار نداشت (P=0.51).بحث و نتیجه گیری: با توجه به اثرات سوء افسردگی بعد از زایمان بر عملکرد خانواده، دست اندرکاران بهداشتی باید عنایت بیشتری به این اختلال مبذول دارند.